Η αρχή της ιστορίας της Ελλάδας τοποθετείται περίπου πριν από περισσότερα από 4.000 χρόνια. O πληθυσμός της ηπειρωτικής Ελλάδας ξεκίνησε μεγάλες στρατιωτικές και ναυτικές εκστρατείες που εξερεύνησαν τις ακτές της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, από τον Ατλαντικό έως τα όρη του Καυκάσου. Μια από αυτές τις εκστρατείες ήταν η πολιορκία της Τροίας, που περιγράφεται στην Ιλιάδα του Ομήρου, το πρώτο μεγάλο ευρωπαϊκό λογοτεχνικό έργο. Πολλά ερείπια ελληνικών αποικιών βρέθηκαν σε όλη την περίμετρο της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας.

Στη διάρκεια της κλασικής περιόδου, τον πέμπτο αιώνα π.Χ., στην Ελλάδα υπήρχαν οι πόλεις-κράτη οι σπουδαιότερες των οποίων ήταν η Αθήνα, η Σπάρτη και η Θήβα. Το αδιάλλακτο πνεύμα ανεξαρτησίας και η αγάπη των Ελλήνων για την ελευθερία τους επέτρεψαν να νικήσουν τους Πέρσες στη διάρκεια των περσικών πολέμων, οι οποίοι κατέχουν ιδιαίτερη θέση στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού: Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Σαλαμίνα, Πλαταιές. Στο δεύτερο ήμισυ του τέταρτου αιώνα π.Χ. οι Έλληνες, υπό τον Μέγα Αλέξανδρο, κατέκτησαν το μεγαλύτερο μέρος του τότε γνωστού κόσμου και προσπάθησαν να τον εξελληνίσουν.

Το έτος 146 π.Χ. η Ελλάδα υποτάχθηκε στους Ρωμαίους. Το 330 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος μετέφερε την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη, ιδρύοντας την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία ονομάστηκε από τους δυτικούς ιστορικούς του 19ου αιώνα «Βυζαντινή αυτοκρατορία» ή, εν συντομία, Βυζάντιο. Το Βυζάντιο αποτελεί μέρος της γλωσσικής κληρονομιάς της Ελλάδας. Η αρχαία ελληνική γλώσσα αποτέλεσε το όχημα μεταφοράς του χριστιανισμού. Αργότερα, η Βυζαντινή αυτοκρατορία, αδυνατισμένη από τις επιθέσεις των σταυροφόρων, υπέκυψε στην επίθεση του Τούρκων το 1453. Οι Έλληνες θα παραμείνουν υπό τον οθωμανικό ζυγό για περίπου 4 αιώνες. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, η γλώσσα των Ελλήνων, η θρησκεία και η εθνική τους συνείδηση παρέμειναν ζωντανές.

Η Ελληνική Επανάσταση, που ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου 1821, ολοκληρώνεται το 1828 με την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, αλλά το νεοσυσταθέν κράτος δεν περιλαμβάνει παρά μόνο ένα μικρό μέρος των εδαφών στα οποία κατοικούν Έλληνες και ο αγώνας για την απελευθέρωση όλης της ελληνικής επικράτειας συνεχίζεται. Τα νησιά του Ιονίου εντάσσονται στο ελληνικό κράτος το 1864, η Θεσσαλία και ένα μέρος της Ηπείρου το 1881, η Κρήτη, τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και η Μακεδονία το 1913 και η Δυτική Θράκη το 1919. Τα Δωδεκάνησα εντάσσονται στο ελληνικό κράτος μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Η Ελλάδα έγινε πλήρες μέλος της ΕΟΚ το 1981. Η δέσμευση της χώρας στην οδό της Ευρωπαϊκής Ένωσης χαίρει τεράστιας πολιτικής στήριξης.